De beruchte knoop

Geplaatst op 3 reactiesGeplaatst in Geen categorie
Bij Kees leeft het al jaren, een lange zeilreis, het gewone leven loslaten en onafhankelijk van alles en iedereen de wereld bezeilen met de White Mustang. Kasten vol met boeken, tijdschriften, websites, blogs en vlogs van een ieder die hem voor ging, alles wordt verslonden om zoveel mogelijk kennis te vergaren. Kees zeilt al ruim 25 jaar. Solo vaarde hij onder andere al een rondje Noordzee en Engels kanaal. Hij was schipper en instructeur bij Amorgos en zeilde zo rond in Griekenland, Kroatië en de Carieb. Jarenlang was hij deelnemer aan prestatietochten zoals de 200 MYLS SOLO en de singlehanded. Fantastische allemaal maar hij miste bij dit alles het gevoel een vertrekker te zijn. Mijn ervaring en zeilkennis is een stuk beperkter. Ik leerde Kees kennen als instructeur op een zeilboot bomvol met andere vrouwen in Griekenland, Island hopping, zonsopgangen met vers gezette koffie, slapen op dek onder een prachtige sterrenhemel het was een unieke eerste ervaring met het zeilen. Later vond ik het heerlijk om samen weekenden lekker uit te waaien op het IJsel- en Markermeer. Voor anker in het hangmatje bij Durgerdam bij weinig wind en zon was een andere relaxte manier om bij te komen van een week hard werken. Zeilen langs de Nederlandse en Belgische kust met een oversteekje naar Engeland, een zeiltochtje buitenom naar het wad en vakantievieren op de Zeeuwse wateren daar moet ik het tot nu toe qua ervaring meedoen. Op het water en ons bootje zijn gaf me wel steeds het ultieme gevoel van vrijheid, je bent een met de natuur en je leeft in het moment. Hierdoor begon ook ik te dromen van hoe het zou zijn om langer dan een kleine drie weken op pad te zijn met een zeilboot.
Na de geboorte van onze zoon Marijn gaan we er samen steeds serieuzer over nadenken. Zou een lange zeiltocht voor ons ook haalbaar zijn, redden we het financieel, hoe doen we het met ons werk, is de boot niet te klein en van de ene vraag kwam natuurlijk de andere… Zo zou het er nooit van komen, nu niet en over 10 jaar niet. Maar als de wens maar groot genoeg kan het verstandig zijn om gewoon te beginnen met ja zeggen en dan eens te kijken wat er aan vragen overblijft. De ervaring leert dat de problemen en beren op de weg er dan plots niet meer zijn of er niet meer toe doen. Zo lijkt ’t voor ons als gezin in deze fase van ons leven juist het ideale moment om de stap te zetten. Door ons leeftijdsverschil en het feit dat Kees de meest ervaren zeiler is, maakt het wachten tot mijn pensioen onmogelijk. Marijn is bij vetrek net een jaar en zit nog niet vast aan enige vorm van leerplicht. Kees voelt zich fit en is gelukkig nog helemaal gezond. Kortom het ultieme moment om het niet later maar nu te doen. So be it! We doen het, onze droom omtoveren in werkelijkheid. De prijs: het opgeven van onze zekerheden. Ik ben ervan overtuigd dat het ’t dubbel en dwars waard zal zijn. Bovendien is het een unieke kans om als gezin echt samen te zijn. Zes maanden later stevenen we af op ons vertrek. Loskomen blijkt naast afscheid nemen van familie en vrienden ook vooral heel veel geregel te zijn. Omdat we geen koopwoning hebben moeten we een postadres aanvragen. De huurwoning moet weer keurig in de oorspronkelijke staat opgeleverd worden. De inboedel naar een opslag. Allerhande verzekeringen moeten worden afgesloten. We halen vaccinaties en het leggen een serieuze reisapotheek aan en dan hebben ik het nog niet over wat we mee moeten nemen vanwege Marijn.
We speuren het internet af naar bruikbare tips van andere zeilende ouders ten aanzien van reisbedjes, stoeltjes, rugzakdragers en buggy’s. De kleine dreumes maakt ook dat we juist wel kiezen voor een watermaker en een kleine boiler aan boord. Zonder enige twijfel nemen we ook een satelliet telefoon aan boord. Tot slot is hij ook bepalend voor de wens ruim tijd te willen hebben om het rondje Atlantic “helemaal safe” te varen. We vertrekken vroeg in het seizoen in plaats van in augustus, mocht het nodig zijn te moeten wachten op betere weersomstandigheden, dan kan dit zonder enige vorm van druk. De belangrijkste consequentie van deze beslissing is dat ik daarmee uit mijn maatschap moet stappen, afscheid moet nemen van heel veel fijne collega’s en mijn patiënten. Soms moet je kiezen tussen twee ideale situaties, “kill your darlings" noemen ze dat in de fotografie volgens Kees. Well we choose our battle, so here we go!