Golf van Biskaje

Geplaatst op 3 reactiesGeplaatst in Geen categorie
Lang voor we in Falmouth zijn, halen we de weerberichten voor de oversteek naar La Coruna al binnen. Deels op proef en deels voor de fun. Omdat we de SSB zender niet aan de praat hebben kunnen krijgen gebruiken we de Iridium Go (met antenne) in combinatie met het programma PredictWind Offshore. Het downloaden van weerberichten (30kb) kost zo’n 4 tot 6 minuten en is vergelijkbaar met de internetsnelheid van 20 jaar geleden maar het levert prachtige plaatjes op. In Portsmouth waar we bijna 1,5 week verplicht zijn vanwege de te vervangen radar verbijten we ons als het “perfecte weather window” voorbij komt. De Elisabeth zien we op marinetraffic.com in een sneltreinvaart vertrekken waar ons niets anders rest dan wachten. Eenmaal in Falmouth is het  weerbericht 1 keer per dag binnenhalen niet meer genoeg. Zeker met de tegenvallende voorspelling van onze laatste tocht wordt er 2 tot 3 maal per dag gekeken naar hoe de wind er uit zal zien. We leggen alle gegevens naast elkaar: verschillende modellen PredictWind Offshore, data van de apps weatherpassage, windy en windguru en tot slot de Bracknell weerkaarten). Conclusie, aan wind hier geen gebrek, alleen komt ze uit de verkeerde richting, precies daar waar we naar toe willen, de Scillies en/ of La Coruna. We spreken aardig wat mensen die nog net op tijd van de Scillies konden vluchten (30 knopen wind en alleen anker en mooring mogelijkheden) en beslissen dat we met de huidige weersomstandigheden deze ruige en idyllische eilanden groep laten voor wat het is. Er komt naast veel wind ook behoorlijk wat regen voorbij en hoewel Falmouth echt het bezoeken waard is zijn we blij dat we geen weken hoeven te wachten om de oversteek naar Spanje te kunnen maken. Een kleine schijnbeweging in de weersvoorspelling (na 1,5 dag tegenwind) maakt dat we een dag later (bijna perfect weer voor de oversteek) alle zeilen bij moeten zetten om zondag 23-6 daadwerkelijk te kunnen vertrekken.  60 graden aan de wind (zuid-west, 15 tot 18 knopen) met nog een behoorlijke deining van de afgelopen dagen maakt dat de boot met de koers richting la Coruna redelijk rolt en er behoorlijke schuivers langs komen. Niet echt easy going maar wel goed te doen. Er staan 2 rifjes in het grootzeil en de Genua en daarmee loopt de boot gemiddeld iets meer dan 6 knopen. (en met stroom mee gaan we over de 8 knopen). Op een enkele verdwaalde dolfijn na (we hebben inmiddels filmpjes gezien met hele scholen dolfijnen om zeilboot De Liefde, medevertrekkers) is er weinig anders dan heel veel water. Het weer is grijs en grauw en het ziet er niet naar uit dat de zon zich vandaag nog zal laten zien. 

De tijd vliegt voorbij en het is fijn dat Marijn redelijk vasthoudt aan zijn slaap/ eet ritme. Hoewel het met de Antwerpse zeeziek tabletten buiten prima gaat, lukt het me niet om binnen iets anders te doen dan slapen. Kees zorgt dus naast voor de boot ook voor ons. Als Marijn gaat slapen is het voor ons tijd na te denken over het wacht lopen. Hoewel er op de AIS en radar in geen velden of wegen iets of iemand te bekennen is, moet een van ons twee wakker zijn. Drie uur op, drie uur af zo doen de meesten het. Dat blijkt de eerste nacht vooral voor mij een enorme tegenvaller. Ik dacht met alle nachtdiensten (als AIOS), achterwacht diensten (als baas), het voeden van Marijn (nog geen jaar terug) dat wakker blijven toch redelijk te doen zou moeten zijn. Toch niet, de wind, het geluid van water en een steeds maar schuddende boot is de perfecte combinatie om in slaap te vallen. Bij ronde 2 moet ik Kees na 1,5 uur al wakker maken omdat ik al 3 keer in slaap ben gevallen. De dag erop is (ondanks anders voorspelt) heel vergelijkbaar met dag 1, zelfde winde, zelfde grijze wolken, alleen zien we vandaag geen enkele dolfijn. Overdag slapen we om en om bij en om de gang in de boot iets rustiger te krijgen verlegt Kees de koers iets. In de loop van dag bereiken we ook het punt waar we qua diepte van 200meter naar 5 kilometer gaan. Langzamerhand geeft dit een andere, rustigere golfslag. De White Mustang houdt haar tempo en we liggen met deze snelheid ruim boven ons schema. Het wachtlopen verloopt ditmaal stukken beter, het overdag slapen, warmer aankleden en een muziekje in je oren maakt het opeens bijna aangenaam. Wat prachtig is, is de schitterende sterrenhemel die, zonder in de verste verte ook maar een lichtje, helemaal tot zijn recht komt.

Vanaf dag 3 neemt de wind af en draait naar het  west/ noord-west (halve wind), de golven nemen ook af en de golfslag is beduidend langer. Alles voelt veel rustiger en aangenamer aan boord en ik zie bijvoorbeeld geen boterhambordjes meer door de kajuit vliegen. Wel zien we op de AIS en zeker ook buiten dat we links en rechts gepasseerd worden door grote vracht/ containerschepen, heel imposant om te zien, maar niet helemaal de bedoeling. We motoren ruim tussen 2 grote jongens door naar buiten de “shipping lane” en kunnen na een uur weer doen of we de enige op de wereld zijn. De 50 tinten grijs die we nu wel kunnen dromen worden in de loop van de middag even afgewisseld voor blauw en wit als de zon zich laat zien. Zo is het een beetje zoals we ons hadden voorgesteld, dit is hoe het toerzeilen bedoeld is. We lopen nog steeds ruim voor op schema en als we de nacht in 

gaan weten we dat we woensdagmiddag in Spanje zullen zijn. Omdat de wind steeds meer wegvalt moeten we van tijd tot tijd de motor bijzetten om snelheid te houden. Het is minder rustig, wel heel efficiënt. Van alle nachten is dit de drukste. We varen door een gebied met nogal wat vis, gelet op alle rood knipperende lichtjes van bootjes met vissers, er liggen grote boten voor anker en het alarm van de AIS gaat af omdat we op ramkoers liggen met een behoorlijke vissersboot. Het is Kees zijn beurt om wacht te lopen, en die mag dan ook direct aan de bak. Ik maak nog een kop koffie voor hem en duik weer op de bank. Wat in de ochtend blijkt is dat Kees me lekker heeft laten slapen en samen met Marijn word ik wakker. We varen nu alleen nog maar op de motor omdat de wind helemaal is weggevallen. 

Het is een prachtige dag en toch duren die laatste uurtjes op het water het langst. Vooral omdat we beiden erg nieuwsgierig zijn naar hoe weer een nieuw land ons gaat bevallen. Kees slaapt nog wat bij in de uurtjes die volgen maar eenmaal aangekomen in La Caruna gaat de kurk van de champagne! Na 443 mijl zijn we zomaar in Spanje, La Coruna en het voelt of het avontuur nu pas echt gaat beginnen. We slapen een dagje bij en ruimen de boot op, de dagen erna gaan we het stadje in. Er heerst een ontspannen sfeer en overal zie je mooie pleinen, palmbomen en parkjes. Het is aangenaam warm en de tapas smaken prima. Het is bijzonder om te zien hoe gek ze hier zijn op kinderen. Marijn trekt met zijn blonde krullen volop de aandacht. In de supermarkt, op straat en in de restaurantjes, waar we maar komen beginnen wildvreemden (vaak wat oudere dames) hem in Spaans voor gevorderden verhalen te vertellen, ze wijzen naar zijn krullen en hangen over de kinderwagen. Marijn ondergaat het gelaten, wordt er ook wel wat verlegen van en moet er soms een beetje van lachen, op zo’n moment kan hij natuurlijk helemaal niet meer stuk. 

Na 3 nachten in de haven van La Coruna, gaan we net 1,5 mijl verderop voor anker. Het ligt wat rustiger (geen gekraak van de lijnen) en het is vooral veel leuker om naar een zandstrandje uit te kijken en surfers voorbij te zien komen. De Liefde ligt hier al een paar dagen en komt even buurten. Ook zij vertrekken morgen in de richting van Fisterra om de Spaanse ria’s te gaan ontdekken.

Engeland

Geplaatst op 5 reactiesGeplaatst in Geen categorie
In Dover ontmoeten we de bemanning van de Elisabeth, vertrekkers voor onbepaalde tijd. Ze nodige ons uit voor een borrel maar de eerste dag moeten we afslaan, we hebben een nogal onvoorzien probleem, heel veel (zoet)water in de bilge. De waterpomp blijft maar aanslaan, een probleem wat wellicht al al langer bestaat maar door het motoren onopgemerkt is gebleven. Na het leegpompen van de boot (geschat 75 liter) is het “gat” snel gevonden. De boiler lekt! We koppelen hem af en het probleem lijkt verholpen. Die borrel met de Elisabeth komt in afwachting van de juiste wind de dagen erna. We varen ook samen op naar Eastbourne (een plaatsje wat er al wat gezelliger uit ziet). Via Southwick waar we achter de meest kolkende sluis ever in een klein haventje liggen en met de trein een dagje Brighton doen komen we aan in Portsmouth/ Gosport. De Seaswing hebben we op deze laatste tocht nogmaals uitgeprobeerd en nu weten we zeker dat dit stoeltje (dat je in de lier hangt en mee kan schommelen) het niet wordt. Marijn is wellicht nog te klein of de hoek waarin het stoeltje hangt met de boot is niet goed maar niet alleen het stoeltje ook Marijn hangt. Ons kereltje heeft zeker voor de langere stukken een comfortabeler stoeltje nodig. We vinden een Halfords en we gaan voor de opvolger van de Maxi Cosi en dat blijkt een schot in de roos. De tweede aanpassing aan boord is vloerbedekking (gezien op de Elisabeth). We vinden een zaak die vloertegels verkoopt en binnen een paar uur liggen ze op de houten vloer en kruipt en klautert Marijn de boot door. Door het dolle heen zo blij is hij en in de week erop zet hij een voorzichtig eerste stapje. Wat ons helaas langer in Portsmouth houdt is een kapotte radar, het beeldscherm geeft alleen nog maar aan dat er no reaction is. Het is een oudje en blijkt niet te repareren (he’s going were the sick and dying radars go aldus Mike the mechanic). Er zit niets anders op dan een nieuwe radar te bestellen (Raymarine Quatum) en te wachten.
We verkennen de rivieren in de buurt waar je aan een stijger veel rustiger en prettiger ligt dan in de bumpy visitors harbour van de Hassler Marine. We wanen ons terug in de tijd van ridders en Robin Hood als we de prachtige Beaulieu river opvaren.  Precies zoals in de guide beschreven staat daar bij de inmonding een miniatuur vuurtorentje als markerpunt. Een prachtig tochtje door mooi natuurlandschap afgewisseld met kasteelachtige gebouwen richting de haven Bucklers Hard. Langs de beboeide vaargeur valt de rivier al droog. We kunnen aan de steiger op de rivier aanleggen en met de dingy gaan we aan land en lopen met Marijn in de rugzakdrager langs de rivier naar het authentieke stadje. De dagen erna doen we Isle of Wight en de omgeving van Chichester Harbour nog aan om de 17de terug te keren naar Gosport in afwachting of de radar (met vertraging) er eindelijk zal zijn. De verrassing kon niet groter zijn dan dit zo was, Mike en collega gaan direct aan de slag en we kunnen met een nieuwe radar met een prachtig windje richting Falmouth. Het wordt een gedenkwaardig tochtje met een easy going begin, door de Solent en langs de Needles kabbelt het voort met de stroom mee op de motor. In de vroege ochtend worden we vergezeld door een aantal bruinvissen die vrolijk en speels langs de boot meezwemmen en springen. Geweldig leuk om te zien. In de loop van de volgende dag  trekt de wind zoals voorspelt aan (20 knopen, een dikke windkracht 5). Even later zien we de lucht betrekken en komen we terecht in een fikse onweersbui De wind draait een aantal maal 360 graden, we moeten wel 3-4 keer gijpen wat we goed opvangen, mede door de walder. In deze periode zet Kees een rif in het grootzeil (enige zeil wat op staat). Met de wind recht van achter is er verder nog niet veel aan de hand, en volgens de berichten gaat de wind zo draaien en afzwakken dat we tegen de tijd dat we Falmouth bereiken de haven zo in kunnen varen. 

De wind deed echter niets van dit alles, hij trekt juist verder aan wind (tot 35 knopen, windkracht 8) en we hebben spijt dat we niet gelijk 2 riffen hebben gezet. Door een flinke schuiver raakt te punt van de giek het water, dit is het moment waarop Kees besluit verder met de hand te sturen. Met de steeds hoger wordende golven (2-3 meter, maar de hoogte van golven is moeilijk te schatten) een uitdagende klus die Kees klaart. Marijn heb ik bij de eerste onweersbui al mee naar binnen genomen maar als Kees bij het aanlopen van de haven vraagt of ik boven kom en Marijn veilig in zijn bedje ligt (wat we voor deze tocht naar het lounchebed hebben verplaatst) voel je met de kracht van al dat water om je heen en de imposante golven die achter de White Mustang steeds maar weer opdoemen hoe nietig je bent. De fikse schuivers trotserend kijken Kees en ik of er geen brekers zijn en beetje voor beetje krijgen de kustlijn beter in beeld. Langzaam wordt het rustiger en uiteindelijk varen we veilig en wel de haven binnen en genieten van dit overwinningsmoment.

Oversteek IJmuiden-Dover

Geplaatst op 1 reactieGeplaatst in Geen categorie

Schuitje varen, theetje drinken, varen we naar de overkant, zo hadden we het een beetje bedacht en zo doe ik zingend verwoede pogingen Marijn een beetje te vermaken. Ook al zit hij met mooi uitzicht in zijn stoeltje midden op de tafel in de kuip, hij heeft er weinig zin in. Hij is hangerig en wil vastgehouden worden, Helaas dat de scopolamine pleister die ik voor het slapen gaan achter mijn oor heb geplakt in de hoop geen pillen te hoeven slikken totaal niet werkt. De zeeziekte en de plastic tas die ik erbij gepakt hebt en naar diesel stinkt zijn een gegarandeerde overgeef combinatie. Al gauw zakken Marijn en ik af naar het lounchebed beneden en weten we allebei dat zolang we liggen het goed gaat. Pittig begin voor Kees, naast het zeilen komt de zorg voor ons er ook bij. De zelfgebakken quiche van Richtje kom nu goed van pas en smaakt voortreffelijk! 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De tweede Antwerpse zeeziek pil komt beter aan, het lukt terwijl Marijn lekker in zijn bedje ligt te slapen de wacht over te nemen van Kees. Het is prachtig om op het water te zijn en de zon onder te zien gaan. Het klotsen van de golven langs de boot en de nacht die op komt geeft een enorm gevoel van rust. Kees en ik lossen elkaar om de 3 -4uur af en ’s ochtend rond 7.00 is het Marijn die wakker wordt en blij springend en roepend in zijn bedje weer een nieuwe dag aankondigt. Het is nog wel even doorzetten om in Dover aan te komen, de stroom krijgen we tegen en van een prachtige 7 knopen varen we er nog maar 2 tot 3. Door slim onder de kust te varen zoals een vissersbootje ook doet en zijn gang houdt lopen we alsnog vlot de haven van Dover binnen. Engeland hebben we gehaald, het allereerste overtochtje is achter de rug.

Afscheid

Geplaatst op Een reactie plaatsenGeplaatst in Geen categorie
Marijn zijn eerste verjaardag (5 juni) lijkt ons een mooie dag voor het afscheidsfeestje. In Monnickendam waar de boot deze winter  voor het nodige kluswerk op de kant lag is een prima restaurantje waar de White Mustang langszij kan liggen voor nieuwsgierige familie en vrienden die een rondleiding zouden willen. Het blijkt een schot in de roos en Kees is als schipper er maar druk mee. Het wordt een heerlijke (verjaar)dag met veel lieve familie en vrienden en teveel aan cadeaus! De meest gestelde vraag deze dag is lastig te beantwoorden. Wanneer we precies weggaan hangt  namelijk af van de laatste klussen aan boord (SSB zender aan de praat krijgen, ruimte maken om spullen kwijt te kunnen) maar vooral van het weer en de wind. Bovendien willen we voor vertrek proefvaren, kijken of alles “werkt”. Slaapt Marijn inderdaad goed in zijn bedje achterin, is de verdeling van de spullen aan boord goed/ is de boot in balans, kunnen we onze draai vinden en zijn we tevreden met de huidige indeling. Bovendien hebben we na weken klussen en verkassen nu eindelijk even de tijd om bij te komen voor de eerste oversteek.

Dat proefvaren moeten we nog een aantal dagen uitstellen door een pittige storm die overkomt maar in de weken erna zeilen we een rondje Noord Holland met prachtig weer over het wad. Behalve de drukte en gezelligheid krijgen we niet veel mee van Oeral op Terschelling, zo zijn we bezig met het vertrekken. Via Texel,  Den Helder (afscheid Margriet en nasi in de marina) en IJmuiden (afscheid van Anke en family overgekomen uit Keulen) komen we voor de laatste maal terug  terug in Amsterdam. Nu echt voor een laatste rondje opslag, stort, boodschappen en een gezellige avond eten met mijn broer en vader. We geven de verwoede pogingen om de SSB  zender aan de praat te krijgen na een aantal dagen op een week later vertrekken we afscheidnemend van Mienco en Richtje, die ons de afgelopen periode veel hebben bijgestaan en geholpen, weer richting IJmuiden. Al zwaaiend begint het gevoel dat we vertrekkers zijn echt binnen de komen, ruim 6 maanden vertelde ik op werk iedereen van onze plannen maar bleef het iets abstracts, nu zwaaiend naar de twee kleiner wordende 

ervaringsdeskundigen voel ik toch de tranen komen. Een sms naar Karin een oud collega langs wiens huis we varen leidt er uiteindelijk toe dat we ook in de sluis van IJmuiden nog heel lief uitgezwaaid worden. De laatste dag in IJmuiden komen tot slot Hanneke, Sytse en de kids nog langs om Marijn zijn naambordje te brengen, een laatste knuffel te geven en de Maxi Cosi van boord te halen. We are ready to go!