Cabo Verde, No Stress!

Geplaatst op 8 reactiesGeplaatst in Geen categorie

Daar liggen we dan na 3 anker pogingen in de volle baai van Sal met windkracht 6 en vlagen tot 30 knopen. We ervaren niet direct “the good atmosphere” zoals onze franse buren op Las Palmas het eiland wisten te omschrijven. Na onze barre tocht is het in eerste instantie toch even slikken. Het witte zandstrand wat ik bij Sal voor ogen had met wuivende palmbomen heeft in real life plaatsgemaakt voor een vervuild rotsen strand met op de achtergrond een grote Shell fabriek. Als we de volgende dag willen gaan inklaren snappen we de fransen al wat beter, aan de wal staan jochies je op te wachten om voor een habbekrats je bootje aan te leggen en “er op te passen”, in de weinige lokale cafeetjes klinkt muziek, er loopt hier en daar een verdwaalde hond, op de stoep verkopen vrouwen kleding, groente en bananen, de huisjes zijn kleurig geschilderd en niemand heeft haast. Enige ophef ontstaat er als er een vissersbootje binnenkomt en mensen uitlopen om de catch of the day te inspecteren, maar dat is het dan ook. We hadden het idee dat het rond de kerst nog rustiger was dan normaal en daarmee tegelijk ook redelijk tot zeer saai. We kunnen de fransozen wel volledig gelijk geven wat het inklaren betreft, echt een fluitje van een cent. De douane beambte is dagelijks (ook op zon en feestdagen) tussen 8.00 en 10.00uur op het politiebureau en voor 5 euro heb je vrij snel een mooie stempel in je paspoort. De bootpapieren worden ingenomen, maar die krijg je bij het uitklaren zonder problemen weer terug. Tweede kerstdag wordt opgevrolijkt door zeer spontaan bezoek van Alette en Aad waarmee me koffie drinken in de kuip met heerlijke Hollandse stroopwafels, we mogen meegebrachte cadeautjes uitpakken alsof het Sinterklaas is (nogmaals veel dank voor al het moois en lekkers), met een taxi maken we een ritje naar Santa Maria en aan het prachtige witte zandstrand nuttigen we in een gezellig tentje een prima lunch. Het is echt een welkome afwisseling zo’n dagje uit. De dagen erna moeten we ons geplande tochtje richting Sao Nicolau uitstellen omdat de wind maar blijft aantrekken. We zien het niet voor ons met deze wind, aan 2 ankers in de beschreven deining te liggen en rustig een dag te gaan wandelen op het eiland. Daarmee veranderd ook ons reisschema omdat we graag met oud en nieuw in Mindelo (Sao Vicente) willen zijn waar Floor en Casper (en opstappers) van de Summerwind al even liggen. Voor vertrek regelen we via Jay, die dagelijks in zijn bootje langs komt varen, dat de was wordt gedaan en we voldoende water en diesel aan boord hebben.  30 december “gooien we los”, maar niet nadat Kees duikend de ketting om een rots vandaan heeft weten te trekken en de White Mustang echt vrij is te gaan. Halve wind met golven van opzij geeft de boot een slinger waar ik niet goed op reageer. Na 3 Antwerpse “zeeziekjongens” kan ik nog steeds alleen maar op de bank liggen en ben ik heel blij dat we maar 24 uur onderweg zijn. Kees ook overigens want die zit met de wekker als zijn beste vriend de 24 uur wacht in zijn eentje uit. We vangen bijna een vis die wel 2 meter geweest zou kunnen zijn maar in een van de laatste golven toch nog weet te ontsnappen. We wachten tot het donker wordt in de avond en we wachten tot de zon weer op komt in de morgen. De laatste loodjes wegen dit tochtje het zwaarst en terwijl de golven inmiddels meer van achter komen, en ik weer wat meer mens ben varen we tussen de eilanden Sao Vicente en Santo Antao door om daar al het zeil wat nog staat (maximaal gereefd) weg te halen om de enorme 

windvlagen  (tot over de 35 knopen) op te kunnen vangen (venturi effect). Steeds verder achter het land nemen de golven snel af maar de windvlagen die blijven eigenlijk. Als we eenmaal zicht hebben op de baai zien we Caper en Floor vrolijk en uitbundig op het voordek staan zwaaien. Zo leuk zijn we nog nooit welkom geheten. We zijn op tijd voor een gezellige oudejaarsavond dat is een ding wat zeker is! We eten vers gevangen tonijn op de Summerwind en Marijn steelt de show met al zijn nieuwe trucs. De mannen van de Summerwind stappen de dinghy nog in om mee te feesten op de wal. Wij zijn moe van ons tochtje zeilen en kijken met moeite de uren weg tot de jaarwisseling. Om 22.00 komen er lieve gelukkig nieuwjaars groeten  binnen uit Nederland, om 23:00 van de Canarische eilanden. Met veel moeite lukt het om middernacht te halen maar 24.00 precies krijgen we nog even een oppepper met de hoeveelheid geluid die dan op ons afkomt.  Het is een godswonder dat die kleine uk dwars door de herrie van diverse scheepstoeters, het vuurwerk en de extreem luide muziek heen slaapt. Ook wij zijn blijkbaar zo moe dat we redelijk makkelijk in slaap vallen en de volgende ochtend verbaasd wakker worden terwijl het feest nog in volle gang lijkt te zijn. Na het ontbijt en de koffie gaat de muziek uit en veranderd Mindelo in een slaapstad. Hoewel we goed voor anker liggen is het nogal een onderneming om met kinderwagen, Marijn en boodschappen steeds weer in het bijbootje te moeten stappen. We verhuizen dus naar de haven ondanks dat deze berucht is om de vreselijke deining. We hebben daar in tweede instantie een prima plekje aan een mooring met de kop in de wind en met 2 lijnen (met rubbers) vast aan de wal, we schommelen zoals je voor anker ook doet, maar de lijnen komen minder strak te staan dan aan de overzijde van de steiger. We hebben nog een afscheidsborrel met de Summerwind die 2 januari de oversteek gaan maken, samen met Shalom. Met hen hebben we op de steiger nog wel een interessante discussie. Tom zijn wens is het met zijn eigen boot de wereld te bezeilen. Heidi vindt het leven op mooie ankerplekken geweldig maar heeft met het zeilen zelf niet zoveel, sterker nog ze heeft continu de angst dat hen onderweg iets ergs gaat overkomen. Verbaasd vragen we allebei waarom ze er dan niet voor kiest om Tom te laten zeilen met de opstapper en zelf naar Suriname te vliegen. Eerlijk is eerlijk zegt Kees haar,  je moet echt heel veel van zeilen houden  en daarbij toch ook een beetje gek moet zijn om 14 tot 18 dagen met een zeilboot de oceaan over te willen steken. Een eye opener blijkt want als ze een dag na vertrek weer op de steiger staan komt het hoge woord er (gelukkig) uit. Ze stapt af! Nadat ze onderweg wat schade aan de leuvers hebben opgelopen is de maat vol, ze gaat deze oversteek niet mee, ze kiest ervoor om Tom over twee weken zijn mooiste aankomst tot nu toe te bezorgen door naar Suriname te vliegen en klaar te staan op de wal om zijn lijntjes aan te pakken. There you go girl!  Wijze les, je kunt anderen alleen gelukkig maken als je zelf ook gelukkig bent en het kan in het leven geen kwaad je grenzen op te zoeken maar je bent altijd zelf degene die de grenzen stelt! Wij willen de Cabo Verde niet verlaten voordat de boot op orde is maar zeker ook niet voordat we Santo Antao hebben bezocht. Ik ken dit eiland al een beetje na een week wandelen 4 jaar terug en even de benen strekken in een mooie natuur kan voor de grote oversteek geen kwaad. Kees maakt een prachtige wandeling in het noorden en met Marijntje op de rug

 lopen we een deel van de kustwandeling van Ponta do Sol naar Fontainhas. Op weg ernaar toe rijden we langs kraters en valleien die er met de mist ruig en spookachtig uitzien. We hebben een goed engels sprekende, veilig rijdende en betrouwbare chauffeur die het leuk vind te vertellen over zijn eiland, de lokale en wereld politiek kan bediscussiëren en hopelijk een kans krijgt zijn studie af te ronden (bel of what’s app hem gerust: Natalino mobiel nummer +238-9937106). We lunchen met hem ook in een fantastisch lokaal en modern restaurantje, Babilonia, op een verrassende plek waar je een gelegenheid als deze het minst zou verwachten. Heerlijk lokaal geproduceerd eten en drinken, ecologisch en vast ook biologisch geheel verantwoord. Echt een aanrader. Eenmaal terug in ons eigen “huisje” begint het te kriebelen. Er zijn nog een paar kleine klusjes te doen naast de boodschappen maar daarna ziet het weer er prima uit voor de oversteek. Helaas wordt een uurtje strand met Marijn 2 dagen voor vertrek een duur grapje. Als ik een verhaal van een jongen over schelpjes voor een ketting en schoentjes voor Marijn voor de derde keer wegwuif (terwijl het argwaan had moeten wekken!) voel ik dat mijn telefoon uit mijn zak wordt geritst net terwijl ik bezig ben ons kleine mannetje uit een windvlaag te halen en te troosten omdat hij moet huilen van al het zand in zijn oogjes. Lang verhaal kort, telefoon die toch al aan vervanging toe was met helaas veel lieve berichten en foto’s weg. Mijn vertrouwen in de medemens is echter slechts kort geschaad. Boven op de kade staat een jongen die aanbied de buggy mee naar boven te tillen. En hoewel ik eerst denk, ja doei, kijk ik hem nog eens aan en denk, natuurlijk, no stress, dit is een van de lieve en aardige Kaapverdianen waar we er al zoveel van zijn tegengekomen op straat, die je goedendag zeggen en roepen hoe cool Marijn is en “high fiven” met hem. Die je de weg wijzen door je er naar toe te brengen en je uitleggen waar je de lekkerste broodjes of de beste vis kunt kopen. Mensen die vandaag leven en niet piekeren over morgen en dansen als ze muziek horen. Blij zijn als ze iets voor je kunnen doen en een glimlach steevast met een big smile beantwoorden. Je kunt moeilijk een heel land de schuld geven voor het gedrag van een arme sloeber die hoopt snel wat geld te kunnen verdienen. Ook in de Carieb zullen we op plekken komen waar je goed op elkaar, je bootje en waardevolle spullen moet letten. We realiseren ons eens te meer dat Nederland een rijk land is met ongekende mogelijkheden, er is geen sprake van (grootschalige) corruptie, we hebben economische stabiliteit, sociale zekerheid, en onderwijs op een hoog niveau. De kwaliteit van ons eten is goed en er is meer te eten dan we op kunnen. Dat kun je van heel veel andere landen in de wereld niet zeggen. De Cabo Verde kunnen voor ons niet meer stuk, toch zijn we inmiddels wel toe aan weer een nieuw avontuur, iets met tropische eilanden, hangmatjes en snorkelen. Morgen zwaaien we Mindelo uit om na 14 tot 18 dagen ons anker hopelijk voor de kust va Frans Guyana pas weer te laten zakken. Hoewel heel spannend natuurlijk hebben we er ook veel zin in.