Het roer gaat om !

Geplaatst op 3 reactiesGeplaatst in Geen categorie

Met de Marifoon roepen we kanaal 12, Fort Nassau op met het verzoek de De Koningin Emmabrug te openen. Als de toegangspoort tot Willemstad, the swinging old lady beter bekend als Pontjesbrug vrijwel direct opent juichen we allebei in de kuip vanwege de perfecte timing en sta ik even later met tranen in mijn ogen als we langs de fel gekleurde monumentale pandjes de rivier opvaren die Punda en Otrobanda hier op Curacao scheidt. De ontlading zit hem niet in de afstand die we gezeild hebben, het is vanaf het Spaanse water slechts een klein uurtje varen. Het zit hem meer in een hardnekkige diesellekkage waardoor we dit uur met samengeknepen billen hebben gevaren. Nee niet wat drupjes hier en daar, maar liters diesel lopen het motorruim in door de gescheurde aanvoerleiding net na het filterhuis. Vanaf Carriacou proberen we het lek al te dichten (solderen, kleefpasta, lijm “geleend” van de Vagebond) maar bij aankomst op het Spaanse water blijkt dat ook de laatste reparatie poging tevergeefs is geweest. We zijn dus op weg naar de Curacao Marine om dit euvel bij de Yanmar dealer te laten verhelpen. Dat en om de boot hier op de kant te zetten en om hem verkoop klaar te maken.Watskeburt zul je denken, want hoewel we er nog niets over geschreven hebben was het heerlijk genieten op de vele tropische eilandjes die we tussentijds aandeden. Genieten van de de luie wittezandstranddagen, het snorkelen, van de zeeschildpadden gedag zwaaien vanuit de kuip of van zomaar even het kraakheldere en handwarme water in springen om wat af te koelen. Van kreeft eten op de Tobago Cays met de Elisabeth of de Heavy Metal en de dagen dat we met een auto een eiland verkennen of een shore dive maken en barbecuen op een strandje met Hans en Roos van de de Vagebond.  Maar vooral van alle keren dat we Marijntje over het strand zien rennen, zien “zwemmen” en zien spelen met emmertjes zand, water en steentjes. Het lijkt paradise en who needs more, zou je zeggen, maar misschien genieten we intenser omdat we na lang wikken en wegen de knoop hebben doorgehakt definitief te zullen stoppen met ons 

zeilavontuur. Want met het orkaanseizoen voor de deur moet je plannen maken, of je wilt of niet. Waar ga je heen, wat ga je (in de tussentijd) doen. Het Spaanse water op, de hoek van Panama in, overland rondreizen in Zuid Amerika. Uiteindelijk blijkt zoals zo vaak dat een mind change in combinatie met een aantal “toevalligheden” kan leiden tot een wonderlijke aanpassing van bestaande plannen. Voor vertrek maar ook tijdens onze reis hebben we het vaak gehad over werken onderweg. De vertrekkerswereld is een fijne wereld, klein, eerlijk en overzichtelijk. Het leven kabbelt voort en de invulling van een dag aan boord is anders dan die van medische specialist in een ziekenhuis. Nadenken over serie of juist paralel geschakelde accu’s die ondanks een onbewolkte lucht niet willen laden bijvoorbeeld, is tijdens een oversteek aardig en essentieel maar haalt het qua uitdaging toch niet bij een gemiddelde patiënten casus. Ondanks alle vrijheid, het avontuur en de tijd samen met Marijn en Kees zou ik dus wel weer graag aan het werk willen! Dat en de wens meer ruimte te hebben. Het zal de trouwe lezer niet zijn ontgaan dat de woorden, klein en kamperen regelmatig zijn langsgekomen in de voorgaande blogs. Hoewel de boot zich onder alle omstandigheden technisch prima houdt en comfortabeler is dan tevoren gedacht, is en blijft hij slechts 10,5 meter lang. Ik weet het, op een bootje is de rest van de wereld je achtertuin, dat waren mijn eigen woorden, maar eerlijk is eerlijk het maakt misschien niet zoveel uit hoe groot je bootje is qua uitzicht of qua comfort onderweg, het maakt wel uit als je de boot opgeruimd en leefbaar wilt houden en of je een bijna 2 jarige peuter aan boord hebt die wil (en moet kunnen) rennen, (s)lopen, spingen, dansen en draaien. Het verschil om Marijn aan land vrolijk in de weer te zien of binnen gefrustreerd naar zijn hoofd zien grijpen als hij met het heen en weer lopen tussen de trap en de tafel (3 peuter stapjes) weer zijn hoofd heeft gestoten doet ons beiden pijn in ons hart en geeft voor Kees in Grenada de doorslag dat Curacao ons eindstation met de White Mustang is.

Een raar idee en beiden voelen we dat we nog niet uitgekeken zijn in de Carieb, daarvoor genieten  we teveel van het eiland leven, de zon, de mensen en ontspannen leefstijl. Kortom de ideale combinatie zou dus zijn als ik in de Carieb zou kunnen dokteren. En zoals wel vaker met dingen die je hardop wenst wil het toeval, dat ze op Aruba een vasculair internist voor langere tijd zoeken. Een buitengewoon mooie kans die we met beiden handen aangrijpen. Het wordt een drukke, spannende en intensieve tijd de komende maanden waarbij de boot verkoop klaar moet worden gemaakt, we even terug zijn in Nederland en de 2de verjaardag van Marijn vieren om vervolgens terug te vliegen naar Aruba waar ik in eerste instantie 4 weken proef zal draaien en officieel ga solliciteren in het Dr. Horacio Oduber Hospital. De plannen voor daarna die volgen vanzelf maar ik droom al van kunnen werken als internist, een fijn huis om in te wonen, zon zekere weekenden en de no stress eiland mentaliteit. Van Marijn die plezier gaat maken op een crèche en kindjes in de buurt zal hebben om mee te leren spelen en van Kees die naast zijn papa dagen gaat leren kitesurfen en wrak duiken. Het mooie is dat Aruba net om de hoek ligt van bijvoorbeeld Panama en Colombia en daarmee een geweldige uitvalbasis is van veel mooie “reguliere” vakanties. We sluiten een prachtige periode van samen zeilen straks af zonder spijt en overtuigd dat dit het beste is voor ons drieën. We hebben genoten van ons avontuur en zijn dankbaar voor al het onbetaalbare moois dat we voor het loslaten van ons oude leven terug hebben gekregen. Tegelijk kijken we uit naar alweer een nieuw leven, in een ander land met een overvloed aan nieuwe plannen en uitdagingen. Ruim voldoende denken we om jullie op de hoogte te kunnen houden.

Dreadlock Holiday