(Because I’m) Happy – Pharrell Williams

Geplaatst op Geplaatst in Geen categorie

Terwijl Kees in de kuip Marijntje vermaakt doe ik een afwasje. Als ik zo mijn gedachten laat gaan voel ik opeens hoe gelukkig ik ben. Niet alleen omdat we gister veilig en wel na 6 dagen zeilen zijn aangekomen op de Cabo Verde of dat de zon schijnt of het broodje kaas uit de oven (dank je wel Jaqueline en Peter) enorm lekker smaakte, nee ik voel me gewoon intens gelukkig, eigenlijk met alles en niets tegelijk. Dat is niet alle dagen zo kan eerlijkheidshalve zeggen. Heel gelukkig was ik niet tijdens het nachtje doorvaren van Las Palmas naar La Gomera. In de loop van de avond (natuurlijk in het donker) slaat de boot plots bijna plat omdat we de halfwinder waarmee we zo lekker meer dan 6 knoopjes snelheid hielden, nog heel even, maar dus net te lang, hadden laten staan om de niet verwachtte 20 knopen wind op te kunnen vangen. Achteraf zou het ook best de beruchte acceleratiewind geweest kunnen zijn hoewel ze ook na het passeren van Tenerife gewoon aanhield. Niets aan de hand verder, behalve dat ik Marijntje net aan het overpakken was uit de kuip om hem in bed te leggen en nu noodgedwongen met 1 hand hangend aan de “trapleuning” ons staande probeer te houden benedendeks. Voorzichtig leunend en steunend, Marijn op de andere arm zettend om met mijn linkerhand de handgreep bij het aanrecht te kunnen pakken lukt het om hem in zijn bed te krijgen. Alles wat binnen kan rammelen rammelt, alles wat niet stormvast stond is al door de boot heen gevlogen en rolt of schuift heen en weer. Goed, luier, flesje en Marijn zijn verhaaltje moeten nog heel even wachten, Kees heeft boven hulp nodig. In de kuip is het los van dat de stuurautomaat blijft piepen en de boot bijna op haar kant ligt en dwars op onze koers richting de kust vaart alles overzichtelijk en stabiel. Kees staat voor op het voordek en schreeuwt over het kabaal van klapperende zeilen heen ALLE LIJNEN LOS, zo gezegd, zo gedaan. Het helpt echter niet de boot rechter op te krijgen, dat is niet volgens plan. We hadden echt de  hoop het zeil droog binnen te kunnen halen. Next step is dat ook de val waarmee de halfwinder gehesen wordt, los te gooien. Consequentie, een heel groot zeil wat Kees uit het water moet vissen, het resultaat  ons bootje veert direct rechtop en is weer bestuurbaar. We zetten de genua met voldoende rifjes, hervatten onze oude koers en Marijn krijgt in alle rust alsof er niets gebeurd is, zijn luier, fles en zijn lievelingsverhaaltje, De Boot van Muis.  We hebben overigens wel geluk, want bij inspectie later in de haven op La Gomera blijkt dat het zeil heel is gebleven en tijdens een rustig zonnig dagje is het snel weer droog. La Gomera js tot nu toe misschien wel een van de meest relaxte plekken die we aangedaan hebben. Het plaatsje San Sebastian, waar de haven ligt en de ferries onder andere vanaf Tenerife aankomen is klein en gezellig. Als je van wandelen houdt is dit de plek waar je meer dan voldoende aan je trekken komt. No stress, no hurrie, ik weet niet of dit is wat de oudere generatie hippies hier houdt en de jonge hippies hier brengt of dat zij deze way of living hebben overdragen aan de locals. Het eiland heeft in ieder geval een goede vibe. Wat het nog gezelliger maakt is dat we hier samen liggen met Peter en Jaqueline van de Elisabeth en bezoek krijgen van Karin (vriendin/ oud collega) en haar vriendin Petra die het bijzonder leuk vinden om een kijkje te krijgen in ons huidige leven. We kletsen bij, borrelen, eten samen aan boord en we toeren een middagje over het eiland. Heel speciaal is het ook om de Talisker Whisky Atlantic Challenge hier te zien vertrekken en de 30 roeiteams (dames en heren, 1 tot 4 mansboten) van over de hele wereld die in een high tech roeiboot de oceaan gaan oversteken uit te kunnen zwaaien.

We maken even kennis met (vanaf nu onze held) Mark Slats uit Nederland die dit klusje solo gaat klaren (live te volgen via ybtracking.com of de app van yb races (IOS) of tracker). Op moment van schrijven ligt Mark Slats (Row 4 Cancer) 3de overall (!!!) en eerste van de 8 solo roeiers en moet hij nog 1862 mijl roeien. De tijd vliegt en voor we het weten is er een redelijk goed weergat om te vertrekken naar de Cabo Verde. Stress is een groot woord, maar we hebben na alle ontspanning wel even werk om de voorraad eten weer aan te vullen, de boot vertrek klaar te maken, een nieuwe telefoon te kopen want beide oude hebben het begeven en zijn ook door een handige jongen hier niet te repareren. 15 December worden we al vroeg “uitgezwaaid” door Karin en Petra die lekker gaan wandelen en ons, ons ding laten doen en op moment van vertrek staan daar natuurlijk Jaqueline en Peter. Onze eerste lange oversteek, de lastigste of moeilijkste als we ervaren zeilvrienden en meerdere medevertrekkers moeten geloven. De Antwerpse zeeziekte pillen heb ik tijdig ingenomen en we zijn klaar voor vertrek. Toch voelde het de dagen ervoor spannender dan nu we eenmaal op weg zijn. Er staat een mooie bakstag wind van 12 knopen en we kunnen met 2 rifjes in het grootzeil en de uitgeboomde genua met 1 tot 2 rifjes heel mooi 5 knopen snelheid houden zonder al te schuin te liggen. We rollen wel veel, toch alles bij elkaar is het goed te doen. De volgende dag komen we in het voorspelde windwak terecht, dat helaas met ons mee beweegt en zo nog 24 uur langer duurt dan voorspelt. De motor zetten we bij (1900 toeren) om 4,5 a 5 knopen te kunnen blijven varen, wetende dat er een behoorlijke hoeveelheid wind aan gaat komen. De dag komen we door kijkend naar dolfijntjes die wel een uur lang om de boot zwemmen, vissen, Kees vangt opnieuw een tonijntje, nieuwe recepten uitproberen (ceviche van de net gevangen tonijn, tip: spaanse pepers zijn echte pepers… ik was met 1 peper al zo royaal dat we de rest van het eten nauwelijks meer konden proeven), Marijntje schoonpoetsen als hij zijn fles melk na 5 minuten weer uitspuugt (zeeziek?), hem lekker laten spetteren in zijn badje in de kuip, eten klaarmaken, eten van Marijntje opruimen die zijn bakje omkeert en zo aangeeft geen trek te hebben (echt zeeziek…), bijkletsen met medevertrekkers over de SSB zender (korte golf zender) en dat alles terwijl we steeds verder wegvaren van de bewoonde wereld. Als het bedtijd is voor Marijn probeer ik ook wat te slapen want straks begint het wachtlopen (op proef 4 uur op, 4 uur af, maar na 2 dagen toch gewoon weer 3 om 3). De wind trekt geleidelijk aan tot 20 knopen bakstag (bij elkaar dus meer dan 25 knopen), de golven worden langzaamaan steeds wat hoger (zo’n 2,5 meter) en we houden een snelheid van 5 a 6 knopen met uitschieters naar 7,5. Het meest spannende van de dag is dat we in de avond niet al te ver voor ons op het water lichtjes zien, terwijl het AIS (automatic identification system) alarm niet is afgegaan en het schermpje van de AIS leeg is. De radar die we als snelle check gebruiken ziet het bootje wel. De AIS is hier in niemandsland een must have, iets waar wij bijna blind op vertrouwen en het is dus schrikken als er plots een boot voorlangs gaat met onduidelijke lichtvoering, zonder. Naarmate we nog meer dichterbij komen blijkt het een vissersboot die waarschijnlijk zijn visplek niet openbaar wil maken, maar ons duidelijk wel gespot had en keurig om ons heen is gevaren. Gevaar geweken, we kunnen door met al het andere wat we aan het doen waren. De dagen hierna zijn tot aankomst stabiel pittig, de wind blijft zo’n 20 knopen met regelmatig windstoten tot 25 knopen (tel onze snelheid erbij op en we cruisen naar de Kaap Verden met een windkracht 7), de 

golven worden hoger en weerbarstiger. Binnen lijken de brekers wel kanonskogels en maken de schuivers dat je weinig anders kunt doen aan boord dan zorgen dat je ergens (semi)klem ligt, zowel overdag als in de nacht. Dat is met een kind van 1,5 jaar dan weer makkelijker gezegd dan gedaan. Marijntje die tot de 1 na laatste dag echt niet zo in zijn nopjes was met ons zeilavontuur (maar misschien ook wel last heeft van doorkomende kiezen, verlatingsangst en/ of het feit dat hij nog niet kan zeggen wat hij wil) probeert ondanks alles gewoon zijn ding te blijven doen (logisch) wat resulteert in hoofd-stoterijen, omvallerijen en van de bank af valpartijen allen gevolgd door flinke tranen en voor heel even dan toch tegen mamma aan liggen om weer tot rust te komen. Kees heeft zo met hem te doen dat hij meer dan eens zegt dat we zo niet door kunnen gaan. Als Marijn dag 5 vrolijk wakker wordt, zijn melk erin blijft en hij ook zijn banaan met avocado prakje opeet lijkt het tij gekeerd. We vermaken ons met boekjes voorlezen, de Maya de Bij dans video, liedjes zingen, alles benoemen wat we zien, de blokkendoos en chillen tegen een grote stapel kussen aan. De overige bezigheden zijn een ware uitdaging, kip in blokjes snijden of rijst afgieten terwijl je door een schuiver tegen het fornuis aan kwakt, Marijn van A naar B verplaatsen, koffie zetten, als gaat in slow motion en goed overdacht.  We zitten deze dagen vooral binnen wat ondanks de muziek die we draaien en het ritme waar we in zitten eentonig is. Anderzijds is er zoveel wind dat in de kuip gaan zitten vooral wachten is op een breker en een grote golf zout water over je heen. Kees loopt aangelijnd wel regelmatig een inspectierondje over het dek en gooit dan de spartelende vliegende vissen weer overboord. De dag voor aankomst hebben we opnieuw bezoek van een gigantische school dolfijnen die langs de boot springen en meezwemmen, hoe vaak we deze vrolijke beestjes ook zien, ze maken onze dag steeds weer goed. Op dag 6 aan het begin van de middag is Sal in zicht, niet heel goed want de storm die woedt brengt veel Sahara zand mee wat zorgt voor beperkt zicht. Het is nog even spannend of we last krijgen van brekers bij de golven die nu ruim 3 meter zijn, maar eenmaal achter het land valt de wind deels weg en worden de golven snel kleiner. We laten het zeil net voor de ankerbaai zakken en starten dan voor het eerst sinds dagen de motor weer. Het ankeren is in deze volle baai met op de open plekken vooral veel rosten en weinig zand nog wel tricky maar we zijn er, we hebben het gehaald, trots maar ook best heel moe drinken we op deze nieuwe overwinning. De generale repetitie is geslaagd, de White Mustang en de bemanning hebben de tocht goed doorstaan, nu opruimen, bijslapen dat hebben we meer dan verdiend. Een dag later hebben we lekker geluncht in de kuip en doe ik de afwas, ik voel ik me meer dan gelukkig en dat is super.

Oversteek La Gomera-Cabo Verde

10 gedachten over “(Because I’m) Happy – Pharrell Williams

    1. Dank je wel Rita! Hoop dat jullie fijne kerstdagen hebben gehad en wens jullie vast een fantastisch mooi, gezond en liefdevol 2018! Dikke kus van ons 3tjes

    1. Dank!!! Leuk dat je reageert. Ja pilletjes werken goed 🙂 maar toch paar dagen nodig om in te slingeren hoor, heel fijn. Voor jullie hele fijne jaarwisseling en op een prachtig 2018! De groeten op het lab en de TD X van de white mustang & co

  1. Leuk verhaal! Wij vonden La Gomera ook zo gaaf. Tip voor de wachten is om 3,5 uur te doen. Wij vonden 4 uur te lang, maar 3 net te kort. Veel plezier op Cabo Verde. Als het lukt doe Sao Nicolao aan, super mooi en relaxed eiland. Beetje La Gomera style, maar dan zonder toeristen! Groetjes vanaf de Agape in Suriname.

    1. Ha, leuke en nuttige reactie! Die 4 uur hadden we van sy de Tijd overgenomen, waren nu lang genoeg onderweg om eens te proberen. 3,5 is natuurlijk de gulde middenweg en zeker het proberen waard. Hoop dat jullie genieten in Suriname en een spectaculair leuk O&N feestje hebben met wellicht nog meer vertrekkers! Hartelijke groeten en vast de beste wensen en mooiste mijlen voor 2018 gewenst, we hopen jullie aan de overkant nog een keer te treffen, de bemanning van de White Mustang

  2. Zo.. Heftige deining.. jullie mogen oprecht trots zijn. logisch dat je happy bent na zo’n oversteek. Zou ik ook zijn!!! Nu alleen jaloers..:-). Groet van ons….

    1. Ha Marco, was zeker een pittig tochtje, ‘vertrekker zijn’ is nu eenmaal niet altijd vakantie, er is altijd wat te doen en te repareren aan boord.
      maar de beloning is groot.We zien happy dat we dit kunnen doen.
      Dit stuk was hopelijk wel het heftigste stuk zeilen en de oversteek naar Suriname hopen we een mooie passaat windt te hebben.
      Maar rollen zullen we dan ook zeker. Het bootje doet het prima.
      groeten aan Claudia en de kinderen.

    1. Lieve Patrice, dank voor je mooie wensen. We hebben een super safe trip gehad, anders dan ik verwacht had en vooral achteraf ook heel bijzonder. Ditmaal meer beeldmateriaal van ons ipv de boot, of nou ja van Marijntje. Hoop dat het goed met je gaat! Lieve groet vanaf de Suriname Rivier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *