Marokko! Wat hebben we hier lang naar uitgekeken

Geplaatst op Geplaatst in Geen categorie

Het is half drie midden in de nacht als de wekker gaat. Na lang wikken en wegen (weg met te weinig wind, of risico van teveel wind) is het eindelijk zover. We halen het anker op en varen achter de Amuse aan Portugal uit op weg naar een heel nieuw continent. We vertrekken in het holst van de nacht omdat we in daglicht willen en met hoogwater moeten aankomen in Rabat. De aanloop hier kan nog al tegenzitten en met enige pech (golven van 2 meter of meer) mag je de haven niet eens in en moet je wachten of door naar Mohammedia. We volgen inmiddels wakker en voorzien van koffie, de lichtjes voor ons waarbij we de navigatiekaart op de IPad niet uit het oog verliezen. We merken dat we in aanloop van de uitmonding van de rivier plots inlopen op de Amuse. Wat doen die nou? We zien ze een rare bocht maken en het duurt niet lang voordat we zelf ook het aantal knoopjes gestaag zien afnemen. De boot wordt door de stroom een flink stuk meegesleurd richting de boei aan bakboord, Kees grijpt het roer en corrigeert voor de flinke stroming die er is, iets wat de stuurautomaat duidelijk niet trekt. Hoe dichter we de uitmonding naderen hoe meer we in een enorm kolkende watermassa terecht komen. Met de 3000 toeren die de motor draait en wat tevens zijn maximum is, lijken we nagenoeg stil te liggen, 5,5 knopen tegenstroom, dat heeft de White Mustang nog nooit voor de kiezen gehad. Iedere keer dat we denken (of hopen) iets te zijn verplaatst, blijkt een illusie, we worden met de zelfde gang weer terug gezet. Minuten gaan zo door, we turen ieder naar een kant in de donkere nacht om te zien of er schot in de zaak zit en misschien ook wel om er zeker van te zijn dat we niet achteruit varen. Zo spannend is het aan boord nog niet geweest. Na een kwartier is het genoeg geweest, Kees zet de motor in zijn hoogste stand en we houden de vingers gekruist. De Amuse is inmiddels een stipje in de verte als er eindelijk wat beweging in de boot komt. Jawel, we komen vooruit, en hoe meer we vooruit komen, hoe minder het water om ons heen kolkt en sist. Eenmaal op open water is het tijd voor Kees zijn eerste wacht en voor mij om te gaan slapen, maar daarvoor heb ik nog een beetje teveel adrenaline in mijn bloed. De tocht wordt verder gekenmerkt door te weinig wind en we motoren, motoren en motoren nog meer. Het is overigens wel heel fijn dat hierbij de golven ontbreken. Alleen, na een aantal uur motoren op een zeilboot word je wat onrustig, wil je je bestemming in zicht hebben, iets wat je zeilend eigenlijk nooit hebt.

Het zijn dus lange uurtjes met af en toe gezellig contact over de marifoon met Yvet en Stein van de Amuse. De tweede nacht trekt de wind even aan en met de halfwinder op varen we tegen de 8 knopen tot de wind draait van bakstag naar boven de 90 graden, en dit zeil niet kan blijven staan. De genua neemt het vandaar kort over tot de wind weer wegvalt. Tijdens het zeilen waagt Kees het erop en gooit zijn nieuwe hengel met goodies uit. Als ik in de vroege ochtend de wacht overneem, blijkt dat we beet hebben. Ik haal Kees vol enthousiasme weer uit zijn bed en de spanning stijgt bij het binnen halen van de lijn. Een tonijn, een kleintje, zeg voor 2 personen, maar toch de eerste vis is binnen. Kees heeft binnen no time de vis klaar om gekoeld te worden. Tuna fish for lunch! Lekkerder en verser kun je het niet krijgen. En dan eindelijk, na ruim 35 uur varen zien we land, Marokko! Daar zijn we dan, land van de heerlijke tajines, cous cous en echte muntthee, met zijn medina’s om in te verdwalen en kasba’s om te bewonderen. Het land wat vanaf zeeniveau glooiend overgaat in machtige gebergten, slingerende bergpassen en smaragd groene rivieren, gevold door oases en de in de nacht met sterren overgoten woestijn. Maar bovenal is Marokko het land waar mijn vader geboren is. Op kanaal 10 roepen we de pilot op, de Amuse lag een aantal mijl voor ons en meldt ons dat deze al op weg is. Super want zo kunnen we tegelijk mee de rivier op. Bij het aanzien van de kasba van Rabat schiet ik vol. Ik zit voor op het dek en wordt overspoeld door herinneringen. Mijn lieve oma jida die ik slechts 1 keer bewust zag tijdens de vakantie van ons leven met het blauwe mercedes busje naar Casablanca. De koekjes die ze opstuurde “in ruil” voor onze (in het Nederlands) ingesproken cassettebandjes met verhaaltjes en mopjes. De familie die ons doodknuffelde bij aankomst. Aan de rondreis die ik er meer dan 15 jaar terug met Samantha maakte, het weerzien destijds van mijn oom en de warme en vanzelfsprekende ontvangst bij ieder familielid dat we bezochten. De laatste vakantie die ik met mijn vader en moeder samen zou maken in Essaouira en de prachtige desert trip samen met Kees 3 jaar geleden, daar waar hij me in de absolute stilte van de woestijn wakker schudde om te vertellen dat hij verlost bleek van zijn hinderlijke oorsuis (helaas niet voor lang). Dat en nog veel meer terwijl ik geniet van de warmte, de geur van het land en het “welcome, welcome in Maroc” wat vissers ons zwaaiend toeroepen vanaf hun kleine gekeurde 

bootjes. We leggen bij het havenbureau aan net als de Amuse en we zien 2 douane beambten en een grote herdershond klaar staan om de boot op te stappen. De vraag aan ons is waar ze dat zullen doen, ze zien de opening in de railing niet. Doordat we met Marijn varen is er rondom de boot een net gespannen en opstappen lukt alleen met een grote stap over de railing heen. Dit blijkt de hond niet te kunnen en hem oppakken dat mag niet. Als ik een wat slaapdronken Marijn in zijn slaapzakje naar boven haal, komen er op de toch al vriendelijke gezichten 2 grote glimlachen. Marijn wordt meerdere malen gezegend, over de bol geaaid en na toestemming te hebben gevraagd, gekust op zijn bolletje. Het papierwerk wordt binnen aan de tafel gedaan en na ruim 45 minuten, de nodige verbazing over mijn voor en achternaam en inleveren van de drone wordt ons een plek gewezen. Eenmaal aangelegd wordt er getoast met bubbels op de veilige aankomst en een nieuw continent.  En in deze sjieke haven ontstaat achter de steiger waar de koning zijn vissersboot heeft liggen een mooie rood wit blauwe steiger (op het hoogtepunt 8 boten onder Nederlandse vlag) waar het overal gezellig bijpraten is. We ontmoeten hier onder andere voor het eerst Floor en Casper van de Summerwind die net klaar zijn met hun tour door Marokko en wachten op goed weer om richting de Canarische eilanden te kunnen oversteken. Zover zijn wij nog lang niet, we gaan eerst genieten van dit mooie land.

4 gedachten over “Marokko! Wat hebben we hier lang naar uitgekeken

  1. oh Majida wat ontzettend leuk, wat een prachtige reis maken jullie met kleine Marijn. Is de oversteek vanuit Portugal veel langer dan vanuit de buurt van Gibraltar? Ik wens jullie een prachtige tijd in het land van je vader en geniet ervan.
    ik geniet van je verhalen.

  2. Dank je wel Sanneke! Heel leuk dat je ons volgt. De oversteek zal niet veel langer zijn, de hoek die je maakt gezien de windrichting is denk ik wel makkelijker vanuit Faro. Bovendien kan het enorm spoken in de buurt van Gibraltar, dat was ook een reden om er wat verder van weg te blijven. Lieve groeten van ons!

  3. Hallo Majida, Zag een link naar je site via Nauiticklink. Prachtige verhalen, mooie website en uniek reis. Zal je verslagen zeker blijven volgen.
    Ik zag recent nog dit stuk (Faro -Tanger) vanuit het vliegtuig, dan lijkt het echt 3 keer niks.

    1. Hi Norbert, dank voor je bericht en wat leuk dat je onze blogs gelezen hebt. Grappig ook wel dat je dat via nauticlink te weten bent gekomen (wisten wij niets van). Meteen even gegoogeld en het is inderdaad en mooi stukje over onze website. Hoop dat alles met jou goed gaat! Hartelijke groeten vanuit Lanzarote.
      PS gok dat er een foto bij tekst stond met Faro-Tanger vanuit de lucht (kan blijkbaar niet meegestuurd worden), peanuts natuurlijk 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *