Meanwhile, back at the ranch

Het zijn rustige dagen, de laatste dagen in Portugal. In Lagos hebben we de watermaker laten controleren en reservefilters aangeschaft (via een groot nautisch bedrijf: Sopromar). Ons pretpakket met nieuw reddingsvest afgetopt met drop (waarvoor dank Mienco) hebben we opgehaald in Portimao, in de grote, dure, sfeerloze haven die wordt omringd door vele appartementen complexen. Veel beter is het de dag erna voor anker liggen in de baai, 200 meter verderop. In etappes motoren we richting Faro, we hebben geen haast, de wind is gaan liggen. Dat geld overigens niet voor de wind die door de trechter bij Gibraltar van de Middellandse zee richting Oceaan wordt geperst. Deze combinatie maakt dat we deze week nog niet aan de muntthee en cous cous zullen zitten. Wel hebben we mooi de tijd om op te ruimen, de drone te kalibreren en rustig eens na te denken wat we tot nu toe van ons avontuur vinden. Op de vraag aan Kees wat hij het meeste mist komt niet direct een antwoord. Meestal is Kees dan andere dingen aan het doen en heeft de vraag niet gehoord, maar nu is hij echt aan het nadenken.  Hij kan het zo gauw niet bedenken, natuurlijk vriendschappen, maar verder, verder eigenlijk maar heel weinig. Geleidelijk aan hebben we onze thuis rol afgedaan, zijn we onze thuis dingen ontwent en zijn we meer dan dat we 4 maanden geleden bij vertrek waren, vertrekkers geworden. Er is rust gekomen in de dagelijkse bezigheden, berusting in hoe en met welke middelen we dat doen en er is een enorm gevoel voor vrijheid voor in de plaats gekomen. We kunnen genieten van een simpele maar lekker bereidde maaltijd aan boord, het uitkijken op een strandje voor anker liggend in een baai, Marijn die iedere dag weer iets anders heeft geleerd en inmiddels met ons mee kan lachen om zijn eigen grapjes. We voelen ons de koning te rijk door kleine dingen zoals een warme douche, een uurtje zandkastelen bouwen op een verlaten strandje, wakker worden van een vrolijk springende en roepende Marijn in plaats van de wekker. Nu ik het zo schrijf lijkt dat heel vanzelfsprekend, toch is dat het niet, het tot rust komen gaat met vallen en opstaan. We hebben zelfs stiekem wel eens gedacht en uitgesproken “waar zijn we aan begonnen” en “moeten we niet omkeren”. Persoonlijk vind ik het echt een immense omslag van fulltime internist naar 24/7 de moeder van Marijn zijn, op een niet al te grote zeilboot. Dat is misschien een vreemde constatering maar dat moederschap, wat je er als werkende moeder “bij” doet, maar voor een groot deel ook uit handen moet geven, 

dat had ik wellicht toch onderschat. Vooral dat het non-stop 24 uur per dag is en zoals ervaren moeders me vertellen in een “lastigere” leeftijdsfase. Marijn wil van alles, leert van alles, maar kan met zijn bijna 16 maanden natuurlijk nog bijna niets alleen zonder brokken te maken. Je wenst je ogen in je achterhoofd met die kleine dreumes die graag over het randje van de boot naar visjes kijkt, zo hard mogelijk wegkruipen naar het achterhek van de boot een spelletje vindt en toch echt het liefst de trap opklimt als je niet kijkt om van het uitzicht buiten te genieten. Gek genoeg krijgen we het ouderschap (consequent zijn en regels stellen ondanks pruillipjes, huilbuien, stampvoeterij en de liefste blikken ter wereld) steeds beter onder de knie en met nog meer plezier dan voorheen kijken we naar hoe ons kereltje groeit, zich ontwikkelt en hoe hij in alle opzichten zijn grenzen verkent en de wereld ontdekt. Dat een kleine vertrekkersboot geen reden is om niet te vertrekken mag duidelijk zijn, de White Mustang is een zeewaardig schip wat in de afgelopen maanden heeft laten zien wat ze waard is en de komende oversteken aan moet kunnen. Dat het niet altijd comfortabel is, is ook geen geheim. Los van dat een kleiner schip meer te lijden heeft van de golfslag, beperkt het je ook in je leefruimte, en met een klein mannetje aan boord in je opgeruimde leefruimte. We vergelijken het een beetje met kamperen en we staan soms met open mond te kijken naar de zee van ruimte op de boten van medevertrekkers. Die zijn altijd allemaal spic en span in orde en opgeruimd, daar waar bij ons na een ochtend spelen met Marijn de blokken door de boot zwerven, alle kinderboeken uit de kast zijn getrokken en over het bed liggen en slabbetjes, rompertjes en knuffelbeesten verspreid zijn over de bank en het lounchebed. Loslaten blijkt de oplossing. Enerzijds omdat we het nooit helemaal opgeruimd kunnen krijgen, dat accepteren geeft ruimte in je hoofd. Anderzijds moeten we de spullen loslaten die we bij vetrek allemaal nodig dachten te hebben, vaker “de kasten” door zoals we pas gedaan hebben en alles wat we ongebruikt meevaren zonder het te missen, overboord zetten. Dat levert een inmiddels opgeruimd  lounchebed op met nog maar 2 kratjes voor Marijn zijn speelgoed en zeilkleding, een tas met fotoapparatuur en een boekenkast die er gestructureerd en overzichtelijk uitziet. Tot slot, het reizen met een 1 jarige eist aanpassingen van ons. Zeker in het begin is dat wennen geweest. Niet dat we in Amsterdam wekelijks op stap gingen, maar de mogelijkheid om een oppas te regel en samen iets te ondernemen die 

was er altijd. Inmiddels hebben we beiden ook hier de omslag wel gemaakt. Onze reis is, schat ik in, alleen hierom al anders dan voor veel andere vertrekkers (stellen die (bijna) met pensioen zijn, stelletjes die nog geen kinderen hebben, stellen met oudere kinderen). We lunchen als de gelegenheid zich voordoet bijvoorbeeld uitgebreid samen met Marijn in plaats ’s avonds uit eten te gaan, is iedereen altijd bij ons aan boord welkom voor koffie, een borrel of gezelligheid maar splitsen we ons op als we na Marijn zijn bedtijd willen buurten en hebben we 2 keer per dag een “verplicht” rustmomentje wat inderdaad enorm kan wringen met klussen aan boord. Zo nu en dan hebben we een “dagje”voor ons zelf of zondigen we door Marijn zijn ochtendslaap in de kinderwagen te laten doen als we een museum bezoeken, een stad willen bezichtigen of lang onderweg zijn voor de boodschappen. Dat slapen onderweg is alleen nog niet zo’n succes. Ondanks de 5 ligstanden en de extra large zonnekap van de buggy zie je na 2 minuten frunniken zijn blonde krullen en een nieuwsgierige blik die de wereld inkijkt al onder de kap vandaan komen. De belangrijkste les in deze voor ons is dat, nu we eenmaal hebben toegeven aan “onze beperkingen” en ons leefritme hebben afgestemd op dat van Marijn, het leven makkelijker, vrijer en aangenaam rustig wordt, een aanrader dus. Inmiddels liggen we met de bemanning van de Dina Helena, de Amuse, de FastUs en nog een aantal Nederlanders in een baai voor Ilha da Culatra. We worden hier getrakteerd op prachtige zonsondergangen, heerlijk zwemwater en een dorpje op het eilandje wat uit een filmset lijkt gegrepen. Een haventje waarbij je je afvraagt hoe iedere visser zijn bootje terug weet te vinden, anderhalf betonnen pad, met langszij kleine huisjes in zand en duinachtig gebied. Verder is er niet veel meer dan een vuurtoren, een kerkje, wat restaurantjes en een supermarktje. Betoverend mooi en zo compleet anders dan het Portugal wat we tot nu toe zagen. In afwachting van het juiste weer hebben we de komende dagen vast tijd om naar Olhao en/ of Faro te gaan en de eerste proefvluchtjes met de drone te maken. Wordt vervolgt.