Neem een geit (aan boord), gastblog Hanneke

Geplaatst op Geplaatst in Geen categorie

Zo nu en dan bediscussiëren Kees en ik hoe het (vooral) in theorie zou kunnen zijn om op onze weinig vierkante meters tellende en praktisch ingerichte boot ook nog een gast te herbergen. Twee weken terug hebben we dit proefondervindelijk mogen ervaren. Mijn goede vriendin Hanneke “offerde zich op” om als zeilfanaat en niet onder de indruk van de beperking in leefruimte, 10 dagen onze eerste meezeilende gast te zijn. Thuis werd een “help Sytse de dagen dat Hanneke weg is en alleen voor de kinderen moet zorgen door” noodplan gemaakt en op 7 maart mochten wij haar na een lange vlucht op het vliegveld van Grenada welkom heten. Daar stond ze dan blij te zijn met dat de vliegreis erop zat, ze ons na lange tijd weer zag en (nadat ze enkele dagen voor vertrek nog op de schaatsen had gestaan) met de zon en mooi weer garantie. Naast haar een immens grote en loodzware zeiltas vol met verrassingen (waarvoor hartelijk dank Hanneke, oud collega’s en poli interne!) en onze wenslijst die door de firma bol.com in de weken ervoor bij haar werd bezorgd. Hieronder haar verhaal!

 

Neem een geit (aan boord)

Bij vertrek uit IJmuiden inmiddels 8 maanden geleden beloofde ik Majida, Kees en Marijn langs te komen op hun reis. Mijn oorspronkelijke plan eenvoudig een weekje appartement met zwembad op een Canarisch eiland voor het hele gezin evolueerde naar 12 dagen weg zonder (eigen) kinderen waarvan 10 aan boord van de White Mustang al rond het Caribische eiland Grenada zeilend. Tot dan toe overigens nog nooit van gehoord. Met praktisch het maximum aan koffergewicht (waaronder ook wat kleding voor mijzelf) werd ik letterlijk en figuurlijk warm onthaald door het zeilend gezin. Kees is wat kilo’s verloren onderweg, Majida haar kapsel is grotendeels hersteld van een kapster met tondeuse op La Gomera en Marijn is de attractie van het eiland, waar je ook komt met zijn blonde krullen en blauwe ogen. Zelf waardeert hij al die aandacht niet zo, maar iedereen die we tegen komen, begint een gesprek met hem; eigenlijk altijd over blonde krullen. In mijn koffer een verscheidenheid aan voorwerpen: een nieuwe garderobe voor Marijn, een nieuwe simkaart voor Kees waarvan pijnlijk duidelijk wordt dat die niet in het buitenland te activeren is, nieuwe snoertjes voor de SSB-zender en mijn verrassing: een heuse (opvouwbaar en lichtgewicht) driewieler voor Marijntje. Daar heeft de kleine man meteen zo veel lol in dat hij ’s avonds stiekem zijn bedje uit kruipt en, tot Kees’ opperste verbazing, er mee door de kajuit fietst. We hebben De Tobago Cays ten doel gesteld, een luttele 50 mijl vanaf Grenada om te snorkelen bij “het witte zandstrand met palmbomen...” Drie dagen op rij proberen we de eerste tocht richting Carriacou te volbrengen, maar…bij poging één breekt de ketting tussen stuurwiel en roerblad en raken we stuurloos binnen 50 meter afstand van de steiger. Een hele klus om weer te repareren die Kees klaart terwijl wij ons vermaken in het zwembad van de haven met uitzicht op een aantal superyachts. Poging twee strandt op de golfslag en harde tegenwind zodra we uit de luwte van Grenada komen. Blijkbaar ben ik aanwezig bij de eerste tegenwind op hun tocht: het rondje Atlantische Oceaan is een populaire route vanwege de grotendeels meewind. 

Maar ik stap aan boord en de wind is te hard en uit de verkeerde richting: eigenlijk net zoals mijn eigen zeiltochten in Zeeland, alleen wel veel lekkerder warm. We overnachten in de baai voor Gouyave  en verslepen ’s avonds een mooring die niet vast blijkt te liggen en maken het nog wat erger door ook een visnet mee te slepen en besluiten daarop in het pikkedonker alsnog het anker uit te gooien wat vervolgens prima houdt. Kees verlangt de volgende ochtend wel naar zijn nieuwe ankerlier (de oude heeft het op de Surinamerivier begeven) nadat hij zo’n 50 meter ketting op de hand heeft binnen moeten halen. We geven het niet zo maar op en poging drie start voor zonsopkomst met de hoop dat de wind dan wat rustiger is; drie uur later weten we dat dat vergeefse hoop is. We keren de boeg naar het zuiden en zeilen met windvlagen tot wel 30 knopen over het dek naar de Grand Ans baai waar ook Marijn in zijn zwemvestje bij de boot gaat zwemmen. Een succes! Ons volgend doel wordt de Zuidkust; Grenada heeft daar veel meer baaien waar we beschermd zijn tegen de golfslag met uitzicht op rotsen met groen en villa’s. Een makelaarsgids op het vliegveld leert mij later dat we uitkeken op een villa van 16 miljoen Amerikaanse dollars waarbij de steiger ook kan dienen als helikopterplatform. Heel praktisch, dat dan weer wel. In de Hartmans Bay liggen de moorings wel vast, zodat het anker aan boord kan blijven. We liggen tussen voornamelijk Amerikanen en Canadezen die aan de begroeiing op het onderwaterschip van hun boten te zien al heel lang niet meer op zee zijn geweest. Zo brengen ze hun pensioen door in de warme Caribische zon. De wind waait stevig door en ter afwisseling van de boot huren we een auto en rijden het eiland over. De eerste stop is het politiebureau waar Kees een lokaal rijbewijs moet ophalen. Ter weet: mochten we in de bak belanden dan zouden we eten geserveerd krijgen, maar eten laten brengen door familie of vrienden is ook goed. Het zal dan wel gecontroleerd worden op gereedschap om te ontsnappen. We zien er voor nu van af. Onder regelmatige aanmoediging vooral links te blijven rijden op de tweebaansweg rijden we langs de Westkust naar een waterval. Daar treffen we toevallig een gids die ons wil begeleiden. Het is een leuke klauterroute en de gids vertelt honderd uit terwijl hij laat zien hoe een cacaoboon en laurier hier groeit. De papaya die we plukken, smaakt drie dagen later heerlijk. Met de auto stoppen we voor een late lunch nog even bij een baai met wit zandstrand en palmbomen. Een auto heeft zo z’n voordelen t.o.v. een boot. Daarna volgen twee heerlijke dagen in een baaitje verderop (Hog’s Island); we liggen op 80 meter afstand van een ’s nachts verlaten wit zandstrand. In de ochtend varen of zwemmen wij ernaartoe, hangen de hangmat op en bouwen zandkastelen. Rond het middaguur varen er twee grote catamarans het strand op met cruisebootgasten die ook komen zwemmen en kreeft van de barbecue als lunch geserveerd krijgen. Kees regelt nog even snel dat op onze tweede dag ook wij kunnen aanschuiven voor een heerlijke lunch! De terugtocht naar de hoofdstad gaat grotendeels met wind in de rug; nog steeds ruim 20 knopen. We komen een drijvend wrak van een vrachtschip tegen. Dat lag eerder veel noordelijker en ook in de haven is men overtuigd; het ding hangt aan een los anker en drijft zo stuurloos en vooral onverlicht de zee op. Waar zal dat schip letterlijk stranden…?

Maar waarom nou die geit aan boord als titel van deze gastblog? In het boek “Neem een geit” van Claudia de Breij klaagt een man over zijn volle te kleine huis voor zijn gezin. Hij krijgt het advies een geit te nemen en volgt dat op. Dan klaagt hij daarna dat het huis nu nóg kleiner en voller is geworden waarop het advies is om die geit dan ook weg te doen. Na vertrek van de geit blijkt het huis inderdaad minder vol en klein te zijn. De White Mustang is met 10,5 meter lengte een kleine boot in de haven. Een kleine boot voor een dergelijke tocht waar de bemanning regelmatig tegen aan loopt. Hoe stoer dat ze het toch redden met elkaar! Met mijn komst werd de kajuit nog voller en nu ik vertrokken ben, hoop ik op toch een wat ruimer gevoel aan boord. Deze (hele lieve red.) geit heeft een heerlijke tijd gehad, maar is zelf ook blij weer naar haar eigen kindertjes te gaan. Van 30 graden op Grenada naar sneeuw op het vliegveld in Londen is een wat gortig verschil. Mijn bikini gaat het voorlopig niet zo druk krijgen als aan boord van de White Mustang. Ik laat het woord nu weer aan Kees, Majida en Marijn, om te beslissen waar de tocht verder naar toe gaat met alle uitdagingen en avonturen die daarbij horen. Het was mij een genoegen te proeven van de sfeer en ik spreek waarschijnlijk namens velen dat ze bij terugkeer warm zullen worden onthaald! Zonder sneeuw. 

 

Het mag duidelijk zijn, onze meezeilende gast was een unieke en geslaagde ervaring. Dat het zeilende leven meer is dan vakantie en dat een zeilavontuur niet maakbaar is maar onder andere afhangt van de weersomstandigheden dat weet Hanneke gelukkig als geen ander. Dat we zoveel pech binnen een paar dagen konden hebben dat was niet alleen voor haar maar ook voor ons een verrassing. Het was heel fijn juist nu een paar extra handen met zeil en moederkennis aan boord te hebben. En ja nu Hanneke weer lekker thuis bij Syste en de kindjes is, is er zeker meer ruimte aan boord, hoewel dat laatste vooral te maken heeft met die enorm grote tas die ze voor ons bij zich had en niet zozeer met de persoon in kwestie. De keerzijde van zo’n gezellig bezoek van bijna 2 weken is dat het ’t gemis van alle lieve vrienden en familie in Nederland versterkt, daar helpt geen enkel Bounty Island tegen. Inmiddels zijn we al weer ruim een week ons eigen kleine gezinnetje, met onze dagelijkse beslommerinkjes eigenlijk net zoals thuis maar dan met een uitzicht dat meer tot de verbeeldingen spreekt. We kunnen bevestigen dat er ook minder dan 25 tot 30 knopen wind om en rond Grenada mogelijk is nu we voor Saline Island (ten zuiden van Cariacou) voor anker liggen. Meer nieuws en (bewegende) beelden van dit hemelse plekje zijn al in de maak.

5 gedachten over “Neem een geit (aan boord), gastblog Hanneke

  1. Wat leuk gezelschap gehad te hebben uit Nederland om hiermee jullie belevenissen te delen. Ja, Kees zei altijd: zeilen is werken en er is altijd werk aan een boot. Nou, zo te lezen klopt dat ook precies (haha}.Wij volgen jullie ook op de voet en dat is erg leuk, maar ook het telefonisch contact, want ook wij missen jullie wel.Wij hopen dat jullie voor de rest minder pech zullen hebben en van alles kunnen blijven genieten. Nog een hele goede reis verder, geniet er lekker van.
    Dikke knuffel van Wop en Henriët

  2. leuke metafoor van de geit, zo zie je maar dat niet alles uitpakt zoals je wenst. het brengt je probleem oplossend vermogen én creativiteit naar boven. groet Arnoud

Laat een reactie achter op sy-whitemustang Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *