Spaanse ria’s II (Muros- Santiago de Compostella- Arousa-Ponteverdra-Vigo)

Geplaatst op Geplaatst in Geen categorie

In Muros merken we dat het ook in Spanje zomervakantie is. De haven ligt direct aan het centrum van dit levendige toeristische plaatsje waar aan de boulevard vele (vis)restaurantjes en winkeltjes te vinden zijn. Wanneer je doorloopt naar het einde van de baai, kun je bij laag water goed zien hoe vissers hier te werk gaan door met een hark-met-een-klep schelpdieren naar boven woelen. Natuurlijk is Santiago de Compstella een “must see" als je in La Coruna (30 minuten met trein) of in Muros (nog geen 2 uur met de bus)  ligt, dus pakken we voor een habbekras de bus naar Santiago. Maar wie net als ik bij Santiago de Compostela een beeld heeft van oude verbrokkelde wegen en door de zon en stof dorstig en vermoeid geworden pelgrims die heeft het mis. Aan de rand van het centrum zien we appartementen die qua architectuur het Java eiland in Amsterdam zouden upgraden en er ligt een ziekenhuis wat een hoofdstad waardig is. Uiteraard heeft het een prachtig historisch centrum en bijkomend hordes aan toeristen vanuit heel de wereld. We proberen de echte pelgrims, zij die de camino hebben gelopen, te herkennen aan de Sint Jakobsschelp, een wandelstok (niet zo een die net in de souvenirwinkel gekocht is) en het moeilijk lopen door de blaren, maar dat valt nog niet mee. Het is raar maar waar, maar als je via de eeuwenoude nauwe straatjes met “kinderkopjes” onder de bogen en via pleintjes plots op het plein staat tegenover de Obradoiro, daar waar euforische wandelaars na hun tocht zingend, juichend, racefiets in de lucht houdend, huilend of enorm blij, verzamelen dan doet dat toch wat met je. De intensiteit van wat zich hier afspeelt of wat er hier zich in de aflopen honderden jaren allemaal heeft afgespeeld is bijna tastbaar. We slaan het geheel rustig gade voordat we, weer een ervaring rijker, terug gaan naar onze boot. We varen na een aantal dagen, als een flinke storm is gaan liggen, de haven uit om een aantal dorpjes verder naar het noorden voor anker te gaan. Ook in dit baaitje worden we verrast door dolfijnen en we ontmoeten de bemanning van de SantanA die na 7 jaar zeilen bijna weer thuis is. 

Zij wachten op de zuidelijke wind, daar waar we hier eigenlijk bijna altijd wind uit het noorden hebben. Het is fantastisch om met deze mensen te kunnen borrelen en te leren van hun schat aan ervaring, om de verjaardag van Trees met heerlijke zelfgemaakte kwarktaart te vieren en om eens te zien hoeveel ruimte je nou hebt op een 54 voeter (heel erg veel). Na ria de Muros doen we ria de Arousa aan, de grootse van alle ria’s. We scharrelen hier rond en merken dat we het liefst op een mooi plekje voor anker liggen. Natuurlijk de haven is makkelijker aan wal stappen, kinderwagen uitklappen en je kunt op pad. Maar ondanks  (de meestal) warme douche en (het steeds minder vaak) de was te kunnen doen, mist de haven de charme van je anker uitgooien in een mooie baai met uitzicht op een eilandje of een mooi stadsgezicht bij zonsondergang. We krijgen inmiddels ook meer routine in het gebruiken van het bijbootje (bootje het water in takelen, buitenboordmotor aanhangen, buggy of rugzakdrager, strandspullen en/of rugzak voor boodschappen erin en dan een voor een in stappen vanaf een schommelende boot in een wiebelend inmiddels overvol bijbootje ). Marijn natuurlijk altijd met reddingsvest aan, wat hij inmiddels associeert met pret maken aan de wal/ op het strand. Op weg naar de kant kijkt hij steeds opnieuw vol spanning zijn ogen uit. We zijn in deze ria het meest gecharmeerd van Caraminal (toegegeven we zijn niet toegekomen aan Cambados), een wat grotere stad met een gezellige kern, veel eetgelegenheden en 2 hele grote supermercado’s. Je kunt er  niet al te ver naast de haven voor het strand rustig voor anker liggen. We leren van enkele Spaanse zeilers dat het Maria Hemelvaart is. Dit is een officiële feestdag in Spanje, wat helaas ook betekend dat alle winkels dicht zijn. Die avond zien we een heuse processie onder begeleiding van doedelzakken waarbij het geheel in stijl wordt geïntroduceerd en afgesloten met “vuurwerk” (hele harde knallen en hele, hele erge harde knallen). Naar ria de Pontevedra gaan we met name om in het noorden

Combarro te bezoeken. Het oude geheel uit graniet opgebouwde vissersstadje met de kenmerkende “graanhuisjes” voeren je zo een paar eeuwen terug in de tijd. Het is echt de moeite waard om (samen met vele anderen) het volledig gerenoveerde oude stadsdeel langs het water te bezoeken met zijn vele eettentjes, souvenirwinkeltjes en de sfeer te proeven. Na Vigo, de grootste stad van Galicië, een moderne stad met een oud centrum waar je prima kan verdwalen en waar we heel spontaan de verjaardag van Peter vieren op de Eliabeth, zijn we aangekomen in Baiona, een monumentaal middeleeuws stadje wat veel toeristen trekt. Het is hier dat Columbus in 1493 aankwam en het nieuws bracht van de ontdekking van de nieuwe wereld. We hebben in de aanloop naar deze haven regelmatig gedacht hoe ongelofelijk knap en gevaarlijk dat geweest is, terwijl wij zonder problemen, met zicht van 50 meter door dichte mist, met behulp van de AIS, elektronische kaarten en een up to date radar, langs rotsen, ondieptes en tegenliggers manoeuvreren om de white mustang veilig in de haven aan leggen. We bezichtigen hier een replica van De Pinta, het schip van Columbus en ook het Castelo de Montereal een prachtig oud kasteel waar vele eeuwen geleden veel om gevochten is, met uitzicht over de baai tot aan Islas Cies. Een mooie afsluiting van onze tijd in Spanje, morgen wordt er wind verwacht en vertrekken we naar Portugal.    

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *