Suriname & Tobago- It’s Just The Way It Is

Geplaatst op Geplaatst in Geen categorie

We moeten er uitzien als twee wel heel zielige verzopen katjes want Kees zegt na breker nummer 2 midden in de kuip: genoeg, we gaan terug, we doen dit toch zeker voor onze lol! We draaien de boot, ik trek Marijn zijn laatste droge kleren aan en na 45 minuten liggen we weer in de baai van Iles du Salut (Frans Guyana). De bemanning van de Kaya komt aangeroeid en concluderen terecht zonder nog een woord te hebben uitgewisseld dat vandaag niet de beste dag was om te vertrekken. Hoewel het een berucht stukje varen is, de baai uit en langs de eilanden omhoog richting de 20 meter dieptelijn om de stroom op te pikken, was vandaag tussen alle squalls en golven van ruim 2,5 meter van voren en opzij net een brug te ver. Probleem is alleen dat we echt wel door onze voorraad heen zijn en qua eten valt er nog best wat te verzinnen maar het water is zo goed als op, het water kost hier bijna 5 euro per fles en we schatten in dat de filters van de watermaker het niet al te lang zullen volhouden in dit mooie groene maar niet heldere water. De volgende dag starten we met frisse moed een tweede poging zeezeilen met stroom mee die ons in een dag of 2 in Domburg, Suriname moet gaan brengen. Ditmaal hebben we meer geluk en binnen een mum van tijd laten we de eilanden achter ons. We varen door de stroming en met een mooie backstag wind ruim 7 knopen, zonnetje erbij en genieten maar. We zetten een recordtijd neer, 156 mijl, wat dagafstand betreft maar vergissen ons erg als we denken in dit tempo door te kunnen varen richting onze eindbestemming. Het liefst lopen we onze nieuwe ankerplek in daglicht aan, maar al ver voor de riviermonding loopt onze snelheid terug en zien we de tijd van aankomst oplopen. Ondanks dat het qua berekening laag water is als we richting de Suriname rivier varen en de stroom zou moeten kenteren lijken we juist stroom tegen te hebben, iets wat 3 uur duurt en hoort bij de Suriname rivier blijkt achteraf. We genieten van het uitzicht links en rechts en het is nog net licht als we het haventje in Domburg bereiken. Aan de kant wordt er vanuit  “het clubhuis” River Breeze al volop gezwaaid door tenminste de Elisabeth en de Summerwind. Voor we het weten zijn Casper en Floor al in hun bootje gesprongen en Peter komt er achteraan om ons op te halen voor een warm onthaal en een lekker Surinaams hapje eten. We leren Netty kennen die de haven runt en voor de volgende dag een auto en chauffeur regelt voor het inklaren, een klusje waar je anders minstens 2 dagen zoet mee bent. Marijntje wordt vol enthousiasme ontvangen door de meisjes achter de bar en in de keuken die hem het liefst de hele dag zouden willen knuffelen, terwijl hij daar tegenwoordig niet meer zo van is. Nee Marijn stapt liever vrolijk in het rond of spettert er lekker op los in het zwembad. Een voorstelling van Suriname had ik niet echt, raar misschien omdat je best veel mensen van Surinaamse afkomst kent. Het is een land met een prachtige natuur, wilde dieren en een heel lieve en hartelijke bevolking. Toch bekruipt je het gevoel dat de meeste mensen zich erbij neergelegd hebben (of afgeleerd hebben anders te willen) te moeten dienen onder het dictatoriale regime van Bouterse.

Een leider die zolang hij kan aan de macht zal blijven door het omkopen van stemmen door internet zendmasten en goede wegen te beloven aan de captains van de kleine jungledorpen en voor eigen gewin met de Chinezen deals sluit waar de staatskas van leeg loopt en het land en zijn inwoners geen steek beter van worden. Toch horen we de mensen hier nauwelijks hun beklag doen. Echt alles is voor een appel en een ei te koop door de enorme inflatie die de armoede versterkt. Maar hier haalt men de schouders op en zegt, gelukkig hoeft niemand hier honger te leiden. Over Bouterse gesproken, bij een bezoek aan Paramaribo hoort een bezoek aan Fort Zeelandia. Met uitzicht op de rivier waar we enkele dagen tevoren onbevangen vaarden kijken we nu diep onder de indruk en met kippenvel naar het gedenkteken van de vrijheidsstrijder die met de decembermoorden op precies deze plaats werden gefusilleerd. Alle keren hierop dat we langs varen over de Suriname rivier voel ik steeds die knoop in mijn maag weer en is het minder open-minded dan de dag van aankomst. Na een kleine week vatten we het plan samen met de Summerwind en de Elisabeth de Commewijne en Cotticarivier op te varen. Het wordt een bijzonder en gezellig tochtje van Frederiksdorp tot aan Wanhatti. Het zijn dagen waarop het tij ons ritme bepaald en we steeds verder afvaren van de Nederlandse clan de afgelegen jungle in. Het is mooi om gedrieën “achter”  1 anker voor en 1 anker achter te liggen en te eten of borrelen onder de door Floor van bruidstule gemaakte klamboetent-voor-over-de-kuip terwijl je de apen op een paar meter afstand in de bomen hoort brullen. Terwijl de verwachtingen hoog gespannen zijn, de bemanning van de Incentive zag op hun tocht tenslotte onder andere een luiaard en kaaimannen, moeten wij het doen met de insecten die hier in mega-grootte rondvliegen, behalve de muggen dan die compenseren hun kleine bijna niet zichtbare gestalte omgekeerd evenredig met hun aantal. Verder gaan alle spannende of bezienswaardige dieren aan ons voorbij, maar de Summerwind alias de Freek Vonk boot streept de (rivier)dolfijn, de pelikaan en de anaconda langs de boot weg en zetten uiterst koelbloedig een slang, kikker, piranha, een zwaluwpaartje met nesteldrang en een vogelspin overboord. Na twee dagen Frederiksdorp (zwembadje, leuk restaurantje) op de terugweg beslissen we in afwachting van een gunstig weergaatje richting Tobago weer naar Domburg te varen. Dat weergaatje laat nog even op zich wachten, met halve wind en golven van opzij is het toch aangenaam als de golven een beetje onder de 2,5 meter blijven. We relaxen dus verder op die snelstromende bruine rivier en combineren een bezoek aan Paramaribo om uit te klaren met boodschappen doen bij de Tulip (een Europees georiënteerde supermarkt met onder andere drop) en de centrale markt (ook als je geen groente of fruit nodig hebt een bezoekje waard). We eten eindelijk roti met Casper en Floor zoals we in Mindelo hadden afgesproken en maken ons zondag 25 februari klaar voor een prachtig 3 daags tochtje richting Tobago. We leggen met de stroming waar we optimaal 

van profiteren 335 mijl af in 2 dagen, weer een nieuw record. Het blijft ons verbazen hoe goed ons bootje zich houdt en ondanks al het gefoeter over ruimtegebrek en het moeten kamperen onderweg is Kees toch ook wel heel trots dat de White Mustang zo lekker loopt. Met een puntje Genua op en met een wijde bocht om de noordelijke rotspartijen heen waar de stroming lokaal kan oplopen tot 4 knopen komen we met zonsopkomst aan in wat ook het Paradijs zou kunnen zijn. Een prachtige zonovergoten en met (palm)bomen omzoomde baai met helder blauw turquoise water, vrolijk gekleurde vissersbootjes met bamboe hengels  waar hordes pelikanen de wacht op houden. Reggae muziek op de achtergrond, hier is waar we het allemaal voor hebben gedaan. We genieten van de lome uitstraling in het aanliggende dorpje Charlotteville en worden geconfronteerd met onze westerse manier van denken bij het inklaren. Tja hoe leg je de jongste lezers uit wat carbonpapier is en waarom je dat nodig hebt terwijl je ook een kopieer machine hebt en dan laten we het ongebruikt laten van computers en internet maar even achterwege. Tip, neem de tijd, dat doet de Tobagiaan ook, zeker als ze bij immigration werken, neem een waterdichte tas met droge kleding en schoenen mee, de landing op het smalle strandje gaat zelden zonder nat pak en leg je dinghy vast op de kade of aan de jetty met een hekanker. Met de inmiddels 5 Nederlandse boten in de baai organiseren we een lekkere en vooral erg gezellige strand BBQ, we huren een auto met de Summerwind en toeren opzoek naar een prepaid kaart (bmobile, onbeperkt prepaid kaartje!) in Scarborough, over dit groene eiland van het ene naar het andere spectaculaire uitzicht op een baai. Na een dagje ontspannen en zwemmen rond de boot eindigen we met een wandeling boven Pirates Bay langs met een geweldig zicht op de baai en onze zeilbootjes. Het voelt een beetje onwennig om na weken, met onder ander Casper en Floor te zijn opgetrokken, vanavond het anker op te halen en alleen door te varen. Het kan niet anders iedereen heeft zijn eigen schema, planning of lijstje, ook steeds weer afscheid nemen hoort bij lange reizen maken. Maar in dit geval denk ik dat we met een beetje geluk over een paar weken met elkaar zullen snorkelen in een fantastisch baaitje op de Grenadines. In de tussentijd kijken wij met heel veel plezier vooruit naar 7 maart wanneer we Hanneke welkom zullen heten aan boord. So, Grenada here we come!

Van Frederiksdorp naar Wanhatti- River Safari

3 gedachten over “Suriname & Tobago- It’s Just The Way It Is

  1. Wat een geweldig verslag en video! Wat wordt Marijn groot en wat een ervaringen vor jullie!
    Prachtig om te zien !

    Veel liefs en een dikke kus van ons

    1. Dank je wel weer!!! Bijzonder is het allemaal hoor. Het is nu we de oversteek achter de rug hebben ook rustiger, niets meer om rekening mee te houden, voorlopig dan. Marijntje groeit echt als kool, wordt al echt een peutertje. Hoe gaat het bij jullie? Circus promoting nog in gang. Genieten van de zomer en de camper zonder al te veel house sits?
      Heel veel liefs en een dikke kus en knuffel terug van ons 3!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *